ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ

Αναγκαστικά μέσα στο ίδιο περιβάλλον
τους έζησα από κοντά:
τη μοχθηρή και ανάλγητη εγωπάθειά τους,
τη μανία τους να καταδυναστεύουν άγρια,
τα μυστικά τους εγκλήματα.
Τέτοια καθάρματα.

"Πεδίο πόθου" Μεταίχμιο, 2005

ΦΕΤΙΧ

Ό,τι κι αν οδήγησες,
βέσπα, κοινό αυτοκίνητο, και τώρα τζιπ,
το πρόσφατο απόκτημά σου-
κατοχυρώνονται, γίνονται φετίχ για μένα.
Τα τζιπ που κυκλοφορούν
και τόσο μοιάζουν με το δικό σου
μου προκαλούν ανασκιρτήματα.
Από μακριά χαϊδεύω τις λαμαρίνες τους,
το σκαλοπατάκι της πόρτας και τα χοντρά λάστιχα.
Ο φετιχισμός με κατέλαβε και συνυπάρχουμε,
καταθρονιάστηκε μέσα μου.
Τέτοιες μυσταγωγίες δεν διανοούμε να καταπνίξω।

( "Παρακαταθήκη ηδυπάθειας" )

ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Βρέθηκα με καλλιτέχνες κι έτυχε να σχολιάζουν
τον παράξενο χαρακτήρα γνωστού συγγραφέα,
τη φανερή με πράξεις μνησικακία, τον εγωκεντρισμό του-
από προσωπική εμπειρία κάπου συμφώνησα.
Ένας, πριν φύγουμε, πέταξε το δικό του σχόλιο
για τον συγγραφέα:
"Μα αυτός δεν έζησε,
οι γυναίκες που πόθησε τον προσπέρασαν
με αδιάφορο βλέμμα".
Με το πιο στυγνό και κυνικό ύφος το είπε.

Τα κονταροκτυπήματα πέφτουν αλύπητα,
σκέφτηκα μέσα μου.

"Ηδονή και εξουσία" Μεταίχμιο,2009

Η ΕΠΙΣΚΕΠΤΡΙΑ

Με τον αέρα της λιγερής και ωραίας γυναίκας
προχωρούσε στο διάδρομο της μεγάλης επιχείρησης.
Γνώριζε αρκετά καλά τον διευθυντή
από κύκλους και δεξιώσεις.
Με αυτοπεποίθηση και φόρα
μπήκε στο γραφείο του
-η πόρτα ήταν μισάνοικτη-
κάτι να ζητήσει.
Την έβγαλε έξω με άγριες φωνές,
επειδή δεν έκλεισε την πόρτα.
Εξάλλου στους χώρους της εξουσίας
μπαίνουν με κάποιο σεβασμό,
με κάποια συστολή.

Όταν στις δεξιώσεις τής έκανε τα γλυκά μάτια,
ούτε μια ελάχιστη ελπίδα δεν του έδινε.
Γι' αυτό σαν δηλητήριο εναντίον της

οι άγριες φωνές του.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Παρέμβαση, τεύχ. 151, χειμώνας 2010

ΕΝΔΟΤΕΡΟΣ ΧΩΡΟΣ

Το διπλό κρεβάτι και παραδίπλα ένας μικρός καναπές.
Τα φιλιά, το πέταγμα των ρούχων
και το υπέροχο, χωρίς ίχνος συστολής, σμίξιμό τους
έγινε στον καναπέ.
Χρησιμοποίησαν το κρεβάτι μετά
για να χαλαρώσουν,
να συνέλθουν από τη μανία τους για ηδονή,
να στεγνώσει ο ιδρώτας.

Παρέμειναν ξαπλωμένοι ανοίγοντας μια ατέλειωτη συζήτηση
για θέματα που τους ενδιέφεραν.

Από τη συλλογή "Πεδίο πόθου" Μεταίχμιο, 2005

ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ

Καθόταν στο διπλανό τραπέζι,
είχε δική του παρέα κι όμως κάθε τόσο
γύριζε να με κοιτάξει,
με έψαχνε στα μάτια.
Πριν καθήσει απέναντί μου
υπήρχε το νωχελικό φως του απογεύματος
που έλουζε τα τραπέζια,
τα καθαρά τραπεζομάντιλα
και πιο πέρα τις πέτρες και τα δένδρα.
Μα πριν συμβούν όλα αυτά
ήμουν βυθισμένη σε μια απέραντη νωχέλια,
σε μια απέραντη ηρεμία
που προδιέθετε και προετοίμαζε
μια τέτοια άπόλαυση:
μέσα στο εξαίσιο φως
ένας άνδρας να με κοιτάζει.

Από τη συλλογή "Το γυμνό ζευγάρι" Διαγώνιος, 1990

ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ

θαλερός, και με την αλαζονεία
του ακαταμάχητου επάνω του.
Τον παίδεψα μέχρι να πέσω στην αγκαλιά του.

Όταν πρωτοφιληθήκαμε
ακάθεκτος έτριβε το πρόσωπό του
στο δικό μου.
Με γέμισε αμυχές και σημάδια
στα χείλη και στο λαιμό.
Για μέρες μού άναβαν μια φλόγωση τα σημάδια.

Από τη συλλογή "Πεδίο πόθου" Μεταίχμιο, 2005