Κριτικές

Περικλής Σφυρίδης (Περιοδικό Τραμ τευχ.16 Μάιος 1991)
Το μοτίβο γύρο από το οποίο κινείται η ποίηση της Α. Μπακονίκα είναι ο έρωτας. Στην πρώτη ποιητική της συλλογή « Ανοικτή Γραμμή» (1984) ο έρωτας υπάρχει ως περιρρέουσα ατμόσφαιρα ή σαν επιθυμία, συνήθως ανεκπλήρωτη. Με το νέο της βιβλίο, «Το Γυμνό Ζευγάρι» αναφέρεται στον έρωτα σαν δικαίωμα: Ξεπέρασε τις όποιες ηθικές αναστολές και αποφάσισε να μιλήσει με ανοικτά χαρτιά. Επειδή όμως πρόκειται για γυναίκα το θέμα παίρνει και μια άλλη διάσταση. Αποτελούν την έμπρακτη - ποιητική - απόδειξη της ισότητας των δύο φύλων ως προς το δικαίωμα της συμμετοχής στον έρωτα χωρίς αναστολές και προκαταλήψεις.(………..)

Αλέξης Ζήρας ( Περιοδικό Ρεύματα τευχ.3 Σεπτ.-Οκτ. 1991)
(….)Τα ποιήματα της Μπακονίκα στη συλλογή «Το Γυμνό Ζευγάρι» δεν θα ήταν δύσκολο να τα χαρακτηρίσουμε απαρχής ποιήματα αισθησιακά ως προς όλο το φάσμα της λειτουργίας τους. Και ως προς την κινητήρια ιδέα ή αίσθηση που τα προκάλεσε, και ως προς αυτό που θέλουν να πουν ή και ως προς αυτό που συνδηλώνουν, ρητά ή υπαινικτικά. Και λέω « ρητά ή υπαινικτικά» γιατί παρά το ότι είναι ποιήματα που κυριολεκτούν, αρκετά συχνά η αισθησιακή εντύπωση προέρχεται από την υποβολή προς τον αναγνώστη αυτού που ενδέχεται να συμβεί. Γιατί οι μεγάλοι του είδους γνώριζαν καλά- ο Μπωντλέρ, ας πούμε: η έξαψη της λαγνείας προάγεται περισσότερο αποτελεσματικά με την υποκίνηση της φαντασίας.(….)

Αντώνης Κάλφας (Εφημερίδα Αυγή 13.3.1994)
(….)Εκτός από τον διεκδικητικό έρωτα ένα άλλο χαρακτηριστικό της Μπακονίκα στη συλλογή της «Θείο Κορμί» είναι η οξύτατη κριτική ματιά, η παρατηρητικότητα, η οποία, εκκινώντας από επιφανειακές και πρόχειρες κουβέντες για τον έρωτα, ανατέμνει την κοινωνική υποκρισία, την αμήχανη στάση ( διάβαζε: μικροαστική συμπεριφορά) ή την ψευδοαπελευθέρωση- σε άνδρες και γυναίκες. Ποίηση λιτή , λοιπόν, που μιλά με απλότητα και ειλικρίνεια για πράγματα και ονόματα δικά μας (της μακεδονικής υγρασίας εννοώ) με φινέτσα και κυρίως ανυπόκριτα.

Μάρη Θεοδοσοπούλου (Εφημερίδα Εποχή 26.2.1998)
Στους νεότερους ποιητές που ξεκίνησαν από το περιοδικό «Διαγώνιος» ανήκει η Αλ. Μπακονίκα. Όπως παρατηρεί ο Π. Σφυρίδης, « στα ποιήματά της ο έρωτας καιροφυλακτεί παντού, σε πλατείες, σε φωτεινές καμάρες, σε ταβέρνες, σε γκαλερί, στην εξοχή, ακόμη και μέσα σε ταξί. Αυτό που την διαφοροποιεί από τους βασικούς ποιητές της «Διαγωνίου» είναι η έλλειψη προσήλωσης, ικεσίας και συντριβής. Απεναντίας ο έρωτας προσφέρει την γαλήνη της ψυχής και του σώματος». Στα καινούργια οκτώ ποιήματα της συλλογής «Μαυλιστικά» κυριαρχεί το μαύλισμα του έρωτα μαζί με τη μελαγχολία για τη στέρησή του. Ωστόσο δεν λείπει και μια ειρωνική χροιά.(….)

Γιάννης Κουβαράς (Περιοδικό Εντευκτήριο τευχ.53 Ιαν.-Μαρτ. 2001)
Η Αλ. Μπακονίκα με την «Παρακαταθήκη Ηδυπάθειας» προσθέτει ένα ακόμη κεφάλαιο στην εν προόδω περί σώματος διατριβή της. Με γλώσσα άμμεση, καθημερινή, προγραμματικά αντιποιητική, που δεν ξέρει από ακκισμούς, συντονισμένη στο μήκος κύματος της ανάλογης, βουβής πλην ευανάγνωστης γλώσσας του ενστίκτου. Έχουμε μια ποιητική του γητεύματος, του «ψωνιστηριού», μια ανατομία των διαπροσωπικών σχέσεων του αρχετυπικού ζεύγους άνδρας- γυναίκα.(….)

Λίντα Καραμπά( Περιοδικό γραφή τευχ.48 Άνοιξη 2001)
Η ποιητική συλλογή της Αλ. Μπακονίκα «Παρακαταθήκη Ηδυπάθειας», όντως ζωντανή ερωτική προσέγγιση, ως επί το πλείστον με εμμονή στην καθημερινή συναλλαγή, διατηρεί συνειδητά την αίσθηση απογοήτευσης, με παρατηρήσεις σπινθηρίσματα, όταν το θέμα το απαιτεί.(….)

Δημήτρης Κόκορης ( Περιοδικό Αντί τευχ.733 Μάρτιος 2001)
(….)Θα μπορούσαμε υπό τύπον αφορισμού να υποστηρίξουμε ότι ενώ αρκετοί πεζογράφοι αξιοποιούν στη γραφή τους και υλικά της ποίησης, η Μπακονίκα ακολουθώντας μιαν αντίστροφη πορεία, αρύει για την ποίησή της και υλικά από την πεζογραφία, χωρίς να απεμπολείται η ποιητική δύναμη των στίχων της: Τα πιο πολλά ποιήματα κατακτούν την ποιητικότητά τους εδραζόμενα στο βίωμα, στη μνήμη, στην πλήρωση ή στη στέρηση και σε μια σκευή υψηλής θερμοκρασίας. Η ποίηση της Μακονίκα είναι θεματικά ιδιότυπη και γι’ αυτό αναγνωρίσιμη, αυτό δεν είναι λίγο.(….)

Γιώργος Παναγιωτίδης ( Περιοδικό Μανδραγόρας τευχ.26 Σεπτ.-Δεκεμ. 2001)
(…) Η Αλ. Μπακονίκα έχει κερδίσει χάριν της ποίησης τη μεστότητα και την περιεκτικότητα του λόγου καταφέρνοντας να είναι κοντά στην ουσία και μακριά από πλατειασμούς κι επαναλήψεις. Δεν είναι εύκολο να κατορθώνει κανείς να γράψει για ένα θέμα που εύκολα θα μπορούσε να οδηγήσει από την πορνογραφία ως το ρομάντζο των λατινοαμερικάνικων σειρών της τηλεόρασης. Η Αλ. Μπακονίκα είναι βέβαιο ότι κάνει τέχνη.

Νίκος Λάζαρης ( Περιοδικό Νέα Εστία τευχ. 1747 Ιουλ.-Αυγ. 2002)
(…) Η Μπακονίκα ξεκινάει από τη βασική θέση ότι κάθε ερωτική σχέση, και ειδικά αυτή που ταυτίζεται με τον ωμό σαρκικό έρωτα, η απαλλαγμένη από πλατωνικές εξιδανικεύσεις και ρομαντικά νεφελώματα, δεν είναι μια ανέμελη ειρηνική συνθήκη αλλά ένα πεδίο σκληρής, κάποτε ανελέητης μάχης, ένα παιχνίδι ανάμεσα στο αιώνιο αρσενικό και το αιώνιο θηλυκό.(…)

Παναγιώτης Γούτας ( Περιοδικό Εντευκτήριο τευχ.69 Απριλ.-Ιουν. 2005)
(…) Παρότι τεχνικά η Μπακονίκα κινείται στα γνώριμά της μονοπάτια, νομίζω πως στο « Πεδίο Πόθου» κερδίζει στα εξής: Είναι λιγότερο φιλάρεσκη απ’ ό,τι στις πρώτες συλλογές της, το «κόλλημά» με τους άνδρες έχει πλέον σχηματοποιηθεί και σκιαγραφηθεί με μεγαλύτερη ευκρίνεια, ενώ επίσης καταδύεται σε βαθύτερα νερά αναφορικά με τις ερωτικές σχέσεις. Πιστεύω ότι το «Πεδίο Πόθου» περιέχει ουσιαστικά, ώριμα και πολύ μελετημένα στη γραφή ποιήματα.(…)

Φίλιππος Φιλίππου (Εφημερίδα Αυγή 25.10.2005)
(….) Η τελευταία ποιητική συλλογή της Μπακονίκα «Πεδίο Πόθου» είναι η πέμπτη, κι εδώ παρατηρείται η στενή σχέση της με τον σαρκικό έρωτα, πράγμα που της έχει χαρίσει τον χαρακτηρισμό της ερωτικής ποιήτριας, μια από της πιο ερωτικές της Ελλάδας.(…)

Διονύσης Στεργιούλας (Περιοδικό Οδός Πανός τευχ.141 Ιουλ.-Σεπτ. 2008)
Στο «Πεδίο Πόθου» η Αλ. Μπακονίκα μιλά για τη σχέση έρωτα και εξουσίας μεταξύ των δύο φύλων, ενώ παράλληλα καταγράφει έμμεσα τις απόψεις της για τον εγωκεντρισμό των λογοτεχνών και τη μοναξιά των κατοίκων των μεγαλουπόλεων.(….)

Βαγγέλης Χατζηβασιλείου ( Εφημερίδα Ελευθεροτυπία ένθετο 7 19.7.2009)
«Ηδονή και εξουσία». Η σκηρή ερωτική σχέση ανάμεσα σ’ ένα άνδρα και μια γυναίκα οι οποίοι διαθέτουν μια ορισμένη ηλικία: ο κρυφός πόλεμος και οι φανερές μάχες, οι επιθέσεις και οι συνευρέσεις, η βία και η τρυφερότητα σε μια σειρά από ποιήματα με τολμηρή γλώσσα και αδρή εικονοποιία.

Γιώργος Κορδομενίδης ( Περιοδικό Εντευκτήριο τευχ.86 Ιουλ.- Σεπτ. 2009)
Και στη νέα συλλογή της Αλ. Μπακονίκα «Ηδονή και εξουσία», ποιήματα για τον έρωτα ως πολεμική σύρραξη ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα. Τρυφερότητα και σκληρότητα συνυπάρχουν σε ένα λόγο που βιαστικά και άστοχα θα τον χαρακτήριζε κανείς «αντιποιητικό», ενώ στην πραγματικότητα- με γλώσσα τολμηρή και αποφασισμένη να μην αποσιωπήσει- ωθεί στα πιο ακραία όριά του τον ποιητικό ρεαλισμό που εισήγαγε ο Χριστιανόπουλος.

Ντίνος Σιώτης (Περιοδικό Poetix τευχ. 2 Χειμώνας 2009-2010)
Φορτισμένη με την υγρασία του έρωτα είναι η συλλογή της Αλ.Μπακονίκα «Ηδονή και Εξουσία» , ενός έρωτα που, άλλοτε κυρίαρχος και λάβρος, άλλοτε επιφυλακτικός και μαζεμένος, άλλοτε ξεδιάντροπος και ασυγκράτητος, κινεί όλα τα νήματα της ύπαρξης, λύνει και δένει.(….) Γοητευτικά, προσγειωμένα ποιήματα πρώτης κλάσης με κάτι από το γοητευτικό χιονόνερο του Θερμαϊκού.

Παναγιώτης Γούτας ( Περιοδικό Ένεκεν τευχ.15 Ιαν.- Μαρτ. 2010)
Τα ποιήματα της συλλογής «Ηδονή και Εξουσία» μπορεί να είναι ερωτικά στην πλειοψηφία τους αλλά όχι στο σύνολό τους. Υπάρχουν ποιήματα με κοινωνική διάσταση, καταγραφή χαρακτήρων ή φευγαλέες σκηνές, εικόνες, βλέμματα, περιστατικά, που αφήνουν ως γεύση μια ξεχωριστή αίσθηση, αφού όλα πρωτίστως στοχεύουν στο συναίσθημα. Κάποια ποιήματα, στα οποία η Μπακονίκα ενσταλάζει τις σωστές δόσεις του κοινωνικού και ερωτικού στοιχείου- ερωτική στέρηση για την ακρίβεια- είναι αληθινά διαμάντια.(….)

ΜΕΛΕΤΕΣ-ΑΡΘΡΑ

Μάριος Μαρκίδης
Γράμμα σε μια ποιήτρια ( Περιοδικό Σημειώσεις τευχ. 38 Φεβρ.1992)
(…..)Δεν πρόκειται να ζητήσω απ’ τον αναγνώστη, που εγκαταλείπει αθρόα τον λυρισμό, να σταθεί στον « ανανεωμένο» λυρισμό του Τάκη Βαρβιτσιώτη- σαν να νοείται ανανέωση μέσα στην γενική εξάτμιση των σημαινόντων και την ποιητική υποθερμία. Θα του ζητήσω μόνο να παραβάλει στον τελευταίο περίπατο του λυρισμού, που δεν ξέρει τι του μαγειρεύει το αύριο, την αντιλυρική επεξεργασία του θέματος της ομορφιάς ( του σώματος, του ποιήματος) από την Αλ. Μπακονίκα- μέρα που χαίρεται τον εαυτό της σε βάρος του μετεωρολογικού δελτίου, τσιγάρο που γράφει στα παλιά του τα παπούτσια την αντικαπνιστική εκστρατεία:

Η ομορφιά θέλει να δείχνεται
δεν αντέχει τα σκεπάσματα.
Ήταν κάτι άλλο οι γοφοί της,
της ταίριαζε το εφαρμοστό παντελόνι.
Λίγο να ζέσταινε η μέρα
έβγαινε χωρίς παλτό,
ούτε μπουφάν δεν έριχνε στους ώμους της.
( «Γυμνό Ζευγάρι» Αλ.Μπακονίκα)

Γιάννης Καρατζόγλου
Το ανδρικό κόλλημα στην ποίηση της Μπακονίκα
(Περιοδικό Εντευκτήριο τευχ.57 Απρ-Ιουν. 2002)
Με την έκδοση της πέμπτης ποιητικής της συλλογής, η Αλ. Μπακονίκα ολοκλήρωσε ένα κύκλο ερωτικής ποίησης, που μας δίνει τη δυνατότητα, πέρα από αποτιμήσεις, να κάνουμε και ορισμένες επισημάνσεις. Μπορούμε για παράδειγμα, να επισημάνουμε πως σε κάθε καινούργια ποιητική συλλογή της βαίνει αύξουσα μια σκληρότητα στον ποιητικό της λόγο, που εκφράζεται με « μάγκικες» συχνά αντιποιητικές εκφράσεις, που όμως αντισταθμίζεται με μια εξίσου προϊούσα τρυφερότητα σε ορισμένα ποιήματα. Η σκληρότητα αυτή απευθύνεται κυρίως (αλλά όχι μόνο) στο ανδρικό φύλο, το οποίο μερικές φορές αντιμετωπίζεται σχεδόν απαξιωτικά. Μια άλλη επισήμανση, που θα μας απασχολήσει εδώ, είναι η συχνή παρουσία στην ποίησή της μιας ερωτικής πρόσκλησης, «κολλήματος» , που μερικές φορές καταλήγει να γίνεται « σεξουαλική παρενόχληση», όπως λέμε στις μέρες μας. Ένα σημαντικό στοιχείο που υπάρχει στη γυναικεία αυτή ποίηση είναι το θέμα του ερωτικού καλέσματος που θα μας απασχολήσει εδώ.(…..)

Βαγγέλης Ραπτόπουλος
Λογοκρίνοντας την Μπακονίκα
( Περιοδικό Athens Voice τευχ. 110 Φεβρ. 2006)
(…)Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει μια ποιήτρια ονόματι Αλεξάδρα Μπακονίκα, η οποία έχει δημοσιεύσει ως τώρα έξι ποιητικές συλλογές, και η τελευταία της, με τον τίτλο « Πεδίο πόθου», κυκλοφόρησε φέτος από το « Μεταίχμιο». Μιλάμε για μεγάλο εκδοτικό οίκο της Αθήνας, που η παραγωγή του διαφημίζεται και παρουσιάζεται στον ημερήσιο τύπο. Αλλά η Μπακονίκα είχε την ατυχία να γεννηθεί και να ζει στη Θεσσαλονίκη, τα προηγούμενα βιβλία της βγήκαν στη συμπρωτεύουσα, και ασφαλώς δεν είχε την ευκολία να προβληθεί όπως όσοι ζουν εδώ. Έτσι, από το 1984 που κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο, επί είκοσι δύο χρόνια τώρα παραμένει μάλλον άγνωστη.
Ας υποθέσουμε ακόμη ότι τα ποιήματά της έχουν καβαφικούς απόηχους, ότι είναι με λίγα λόγια τολμηρά, κι ας μην είναι ομοφυλόφιλα. Απλώς, επειδή τα γράφει γυναίκα, τυχαίνει το αντικείμενο του πόθου της να είναι, όπως και στην περίπτωση του Καβάφη, ο άνδρας. Και εφόσον είναι αρκετά τολμηρά, όχι τόσο ως προς το λεξιλόγιό τους, όσο ως προς το περιεχόμενο, δεν προσφέρονται και πολύ για Κρατικά Βραβεία κι άλλες τιμητικές εκδηλώσεις, στις οποίες μετέχουν με τον ένα ή άλλο τρόπο οι αρχές της χώρας.
Ας υποθέσουμε ότι της ανήκουν στίχοι όπως οι παρακάτω: («Οι στάσεις») «Ταίριαζαν και αγαπιόντουσαν./ Όταν ανέβηκαν στην γκαρσονιέρα του/ ο άνδρας πήρε την πρωτοβουλία των κινήσεων. /Κατέβασε το ρολό στο παράθυρο για να γίνει σκοτάδι/ και έδειξε στη γυναίκα ποιο πορτατίφ να ανάψει / που έδινε αδύναμο, χαμηλό φως./ Στις περιπτύξεις στο κρεβάτι / ήδη ρούχο δεν έμεινε επάνω τους / της υποδείκνυε να γυρίζει πότε μπρούμυτα, / ανάσκελα ή επάνω του / και η γυναίκα γινόταν προκλητική στο έπακρο».
Η λογοκρισία σήμερα δεν εξασκείται όπως παλιά, με επιτροπές και απαγορεύσεις. Η λογοκρισία σήμερα είναι τα βουνά των βιβλίων που κυκλοφορούν και των εντύπων στα οποία παρουσιάζονται. Αυτά καταπλακώνουν και θάβουν και φιμώνουν τις ενδιαφέρουσες φωνές κάτω από τον άμορφο, τερατώδη όγκο τους. Η λογοκρισία σήμερα είναι η κακόφωνη χορωδία από δεκάδες, εκατοντάδες συγγραφείς, οι οποίοι διαγκωνίζονται για τα αλά Γουόρχολ δεκαπέντε λεπτά που τους αναλογούν.
Κι έτσι, ακόμη κι αν όντως υπάρχει μια ποιήτρια ονόματι Αλ. Μπακονίκα, ακόμη κι αν κάποιος σαν εμένα γράφει και δημοσιεύει ένα κείμενο για τη δουλειά της, όπως αυτό που διαβάζεται, η μοίρα της παραμένει προδιαγεγραμμένη. Η λογοκρισία σήμερα είναι η αφάνεια στην οποία σπρώχνονται τόσοι και τόσοι, χωρίς να μπορούν να της εναντιωθούν, χάνοντας την ευκαιρία να επικοινωνήσουν με τους αναγνώστες, που θα είχαν ίσως ανάγκη τη δουλειά τους.
Το γεγονός ότι, διαβάζοντας τα ποιήματά της Μπακονίκα, ένιωσα την επιθυμία να μιλήσω γι’ αυτά και στους άλλους, αποδεικνύει ότι εγώ τουλάχιστον τα είχα ζωτική ανάγκη.

Γιώργος Κορδομενίδης (Θεσσαλονικέων Πόλις τευχ. 07/30 Δεκ. 2009
Η Αλ. Μπακονίκα αποτελεί μια απολύτως ιδιότυπη ποιητική φωνή ,όχι μόνο στη λογοτεχνία της Θεσσαλονίκης αλλά και σε πανελλήνιο επίπεδο. Μια καθαρά προσωπική φωνή, που είναι εντελώς διακριτή και δύσκολα δεν θα την αναγνωρίσει κανείς όταν διαβάσει ένα ποίημά της έστω και δίχως την υπογραφή της.
Σ’ αυτή την, ας την ονομάσω, «αναγνωρισιμότητα» της ποιητικής φωνής της συντελούν δύο βασικά χαρακτηριστικά: Το ένα είναι πως στο επίκεντρο της θεματικής βρίσκεται πάντοτε ο έρωτας, όχι σε κάποια εξιδανικευτική ή γενικότερη αντιμετώπιση αλλά καθαρά και μόνο στη σωματική του έκφραση. Έχουμε λοιπόν μια ποίηση του ερωτικού βιώματος σε όλες του τις εκδοχές: τα παιχνίδια των βλεμμάτων και των σωμάτων, οι εκατέρωθεν ή μονομερείς ναρκισσισμοί, το ερωτικό σμίξιμο με αναμενόμενο ή απροσδόκητο τρόπο, οι παραξενιές των εραστών (υπόψιν ότι η Μπακονίκα δεν χαρίζεται σε κανένα φύλο), οι ποικίλες ματαιώσεις, οι ακατανόητοι χωρισμοί… Ποιήματα ως πολεμική σύρραξη ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα.
Το άλλο χαρακτηριστικό είναι η γλώσσα, γιατί όπως έλεγε κι ο Μαλλαρμέ, «τα ποιήματα δεν γίνονται με ιδέες, γίνονται με λέξεις». Και η γλώσσα της Μπακονίκα είναι εντελώς ρεαλιστική.
«Οι εκφραστικοί τρόποι που η ποιήτρια έχει διαμορφώσει, συγκροτούν ένα ρυθμό εσωτερικό και αισθαντικό, εντελώς απόμακρο από την λογοτεχνική πόζα του εξεζητημένου λυρισμού (….) Σε κάθε ποίημά της έχει ενσαρκώσει με λέξεις μια ιστορία, χωρίς κατά τη διαδικασία αυτή να απεμπολείται η ποιητική δύναμη των στίχων», παρατηρεί ο Δημήτρης Κόκορης.(…)
Η ποίηση της Μπακονίκα δεν μιλά για τον ερωτικό καημό του στερημένου αλλά για τον έρωτα που διεκδικεί την έκφραση και την πραγμάτωσή του- και αυτό το καταφέρνει με τον δικό της, κατακτημένο από συλλογή σε συλλογή και δικαιωμένο πλέον τρόπο.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος ( areadingdiary.wordpress.com/2008/08/25)
(……) « Έχω προδιάθεση στη θλίψη / σαν μελαγχολικό σκοτάδι με διακατέχει», γράφει η Αλ. Μπακονίκα και χρησιμοποιεί τον έρωτα και τον ερωτισμό, ακριβώς για να αντιμετωπίσει την ενδιάθετη αυτή μελαγχολία της. Ταυτόχρονα όμως όσο χρησιμοποιεί την ερωτική ελευθεριότητά της για να τα βγάλει πέρα με τη συχνά μοχθηρή και ανάλγητη ανθρώπινη φύση, άλλο τόσο προβάλλει, με φυσικό τρόπο, και την ελευθεροστομία της, για να ασκήσει ανοικτή ή καλυμμένη, κριτική στις κοινωνικές συμβάσεις και στην υποκρισία του περίγυρού της. Εδώ ακριβώς βρίσκεται, ενδεχομένως, και η δύναμη της γραφής της, στο γεγονός δηλαδή ότι κατορθώνει να δημιουργήσει μια δραστική ποίηση (…)

Διονύσης Στεργιούλας ( out-of-the-walls.blogspot.com Φεβρ. 2010 )
(…..) Η Μπακονίκα εστιάζει την προσοχή της σε προσωπεία των ανθρώπων της πόλης και σε σκοτεινές πλευρές των επιθυμιών τους. (….) Καταγράφει ασυνήθιστες, παράξενες ή και οικείες καταστάσεις, σκέψεις και συμπεριφορές και ψάχνει για αγάπη, τρυφερότητα και πάθος, αλλά συναντά εγωπάθεια, δίψα για δύναμη και εξουσία και ταυτόχρονα αδυναμία και υποταγή, αισθήματα μειονεξίας και μια αδιάκοπη συναλλαγή. Μερικές από τις σύντομες ιστορίες της θυμίζουν τις καλές στιγμές του ιταλικού και γαλλικού κινηματογράφου των δεκαετιών του 1950 και 1960. Η αυθεντικότητα της γραφής και των καταγραφών δίνει στα ποιήματά της ένα ιδιαίτερο χρώμα, που γίνεται τόσο περισσότερο ενδιαφέρον όσο περισσότερο μεγαλώνει η αποστασιοποίησή της από αυτά που γράφει ( αλλά και το αντίθετο).